بی چراغ رویت

                                                       من ندارم دیگر

                                                                    تاب این شبهای سرد و خاموش...

 با هجومی از چراها طلوع کردم در صبحی بارانی و دلگیر .

 رنگ آسمان خاکستری تیره.

خاکستری تیره را خوب میشناسم ..

هنگامی که پنجره اتاقم بازمی ماند و خوابم میبرد٬  نسیم تندی از دیار اومانیسم بر         فطرتم شروع          

 به وزیدن میکند.  

  ...

 آنگاه است که این رنگی٬ مسموم میشوم !!